Ողջույն :
Սա NBC News-ի լրագրող Շենոն Փեթիփիսի հոդվածի թարգմանությունն է, որը վերնագրված է՝ «Միջին խավի ամերիկացիները ծախսերը հոգալու համար վաճառում են իրենց պլազման»:
Հոդվածը ներկայացնում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում արձանագրվող մի յուրահատուկ տնտեսական երևույթ. ինչպես տնտեսական անհավասարության խորացման պայմաններում միջին խավի ներկայացուցիչները ստիպված են դիմում են շաբաթական երկու անգամ սեփական պլազման վաճառելուն՝ ընտանիքի հիմնական ծախսերը հոգալու համար: Հեղինակը ցույց է տալիս, որ սա մի կողմից դարձել է միլիարդավոր դոլարների բիզնես, որտեղ Ամերիկան մատակարարում է աշխարհի պլազմայի 70 տոկոսը, մյուս կողմից՝ բացահայտում է այս երևույթի սոցիալական, տնտեսական և առողջապահական բարդ հետևանքները:
Այս թարգմանության արտահայտված գնահատականներն ու ձևակերպումները պարտադիր չէ, որ արտացոլեն Շահումյան կազմակերպության տեսակետները
Ձեր ուշադրությանն եմ ներկայացնում այս հոդվածի հայերեն թարգմանությունը:
Միջինխավիամերիկացիներըծախսերըհոգալուհամարվաճառումենիրենցպլազման
Անցյալ տարի ԱՄՆ-ում մարդիկ իրենց պլազման վաճառելով վաստակել են մոտավորապես 4.7 միլիարդ դոլար։ Դոնորական կենտրոններ են բացվում միջին խավի թաղամասերում, այդ թվում՝ արվարձանների առևտրի կենտրոններում և ուսանողական քաղաքներում։
ՇենոնՓեթիփիսիկողմից
Ֆիլադելֆիայի արվարձանում գտնվող առևտրի կենտրոնում՝ Hair Cuttery-ի և Citizens Bank-ի միջև, մեկ տասնյակ մարդիկ պառկած են սև էրգոնոմիկ մահճակալների վրա՝ միմյանցից ընդամենը մի քանի ոտնաչափ հեռավորության վրա: Նրանց ձեռքերի ծալքերում տեղադրված ասեղների միջոցով մեքենաները արյուն էին մղում երակներից: Նրանք եկել էին իրենց պլազման վաճառելու՝ դրա դիմաց ստանալով 65 դոլար՝ նախապես վճարված դեբետային քարտով:
Իան Փլեզենթը (43) առավոտյան եկել էր լրացուցիչ գումար հայթայթելու՝ զուգարանի թուղթ և ընտանի կենդանիների կեր ձեռք բերելու համար:
«Ես բավականաչափ գումար եմ վաստակում DoorDash-ով աշխատելով՝ հաշիվները ծածկելու համար, բայց տան մնացած կարիքների համար սա կօգնի», – ասաց նա՝ սպասելով, որ Փենսիլվանիա նահանգի Հոլմս քաղաքի B Positive պլազմայի կենտրոնի աշխատակիցը հաստ ասեղ մտցնի իր ձեռքի մեջ:
Մոտ մեկ ժամ անց աշխատակիցը վերադարձավ՝ վերցնելու նրա ծղոտի գույնի պլազմայով լցված տարան, որը պետք է հետազոտվեր, սառեցվեր և վերածվեր դեղամիջոցների, որոնք հետո շահույթով վաճառվում էին ամբողջ աշխարհի հիվանդներին:
Այս տեսարանը կրկնվում է օրական մոտավորապես 200,000 մարդու կողմից ամբողջ երկրում՝ դառնալով միլիարդավոր դոլարների բիզնեսի մաս, որը սնվում է ամերիկացիների աճող թվով, ովքեր պատրաստ են իրենց արյունը փողի փոխանակել այն տնտեսության մեջ, որտեղ շատերի մոտ աշխատանքի հեռանկարները թուլացել են, ծախսերն աճել, իսկ խնայողությունները՝ նվազել: Չնայած համեմատաբար կայուն տնտեսություն ցույց տվող տվյալներին, միջին խավի ամերիկացիներն ասում են, որ վերջին մեկ տարվա ընթացքում ստիպված են եղել սկսել վաճառել իրենց պլազման՝ հիմնական ծախսերը հոգալու համար, ինչպիսիք են բժշկական ծախսերը կամ երեխայի համար ձմեռային վերարկու գնելը:
«Զայրացած եմ, որ այսքան եմ աշխատում, որ կրթված եմ, որ կարող եմ հստակ արտահայտել մտքերս, որ ունեմ շուկայում պահանջարկ ունեցող հմտություններ, և որ ինձ բերել են իմ պլազման վաճառելու կետին», – ասաց Ֆինիքսում բնակվող Ջիլ Չեմբերլեյնը, ով 2024-ին տեղական բիզնեսի ֆինանսները վերահսկող իր աշխատանքից ազատվելուց հետո տարեկան 87,000 դոլար վաստակելուց անցել է ժամում 16.11 դոլարի: «Սկզբում ամաչում էի, բայց հիմա զայրացած եմ: Այսպես չպետք է լինի»:
Անցյալ տարի ԱՄՆ-ում մարդիկ վաստակել են մոտ 4.7 միլիարդ դոլար՝ վաճառելով մոտ 62.5 միլիոն լիտր պլազմա, ինչը 2022 թվականից ի վեր հավաքագրված պլազմայի ծավալի ավելի քան 30 տոկոս աճ է, ըստ Ջորջթաունի համալսարանի պրոֆեսոր Փիթեր Յավորսկու, ով ուսումնասիրում է պլազմայի բիզնեսի էթիկան և տնտեսագիտությունը:
Այս գործարքները տեղի են ունենում ավելի քան 1,200 պլազմայի կենտրոններում (ներկայումս պլազմա վաճառելու ավելի շատ վայրեր կան, քան Costco-ի խանութները), և նորերը բացվում են հենց միջին խավի թաղամասերում, այդ թվում՝ արվարձանների առևտրի կենտրոններում և ուսանողական քաղաքներում, ասաց Յավորսկին: Քանի որ Ամերիկայի տնտեսական անջրպետը մեծանում է, ընտանիքների լավագույն 1 տոկոսին է պատկանում երկրի հարստության ավելի քան 30 տոկոսը, մարդկանց պլազմայի վաճառքից ստացած վճարումները լուռ դեր են խաղում ընտանիքների ֆինանսական վիճակը ջրի երեսին պահելու գործում:
Մարգո Թոմփսոնն ու իր ամուսինը տարեկան մոտ 120,000 դոլար են վաստակում Այդահո նահանգի գյուղական անկյունում, բայց զույգը սկսել է վաճառել իրենց պլազման մոտ մեկ տարի առաջ՝ մեքենայի վճարումը և միանվագ ծախսերը, ինչպիսիք են նոր անվադողերն ու բժշկական ծախսերը հոգալու համար: Օկլահոմա Սիթիում 64-ամյոր Լարի Ջոնսը սկսել է վաճառել իր պլազման ապրիլին, երբ նրա վարձավճարը բարձրացավ մինչև ամսական 800 դոլար՝ զգալի մասը կտրելով ամսական 1,800 դոլարից, որը նա ստանում է որպես հաշմանդամություն ունեցող երեխաների համար դպրոցական ավտոբուսի ուղեկցորդ: Էրին Ռանյետին սկսել է վաճառել պլազմա վերջին մեկ տարվա ընթացքում՝ մարելու պարտքերը և ծածկելու այն ծախսերը, որոնք չեն հոգում իր մաքրման աշխատանքներից և ամուսնու՝ Ֆրեզնոյում (Կալիֆորնիա) ջեռուցման և հովացման ընկերությունում ստացած աշխատավարձից ստացված եկամուտները:
«Քանի որ տնտեսությունը հիմա այնպիսին է, ինչպիսին կա, ամեն ինչ շատ ավելի թանկ է», – ասաց Ռանյետին: «Ես հասկացա, որ եթե ծայրը ծայրին ենք հասցնելու, ես պետք է գումար վաստակելու միջոց գտնեմ»:
Հետազոտողները պարզել են, որ երբ թաղամասում նոր պլազմայի կենտրոն է բացվում, տեղի մթերային խանութներում այցելուների թիվը մեծանում է, վարկային կարճաժամկետ վարկերի (payday loans) նկատմամբ հետաքրքրությունը նվազում է, իսկ հանցագործությունը՝ նվազում, ինչը ցույց է տալիս, թե ինչպես է պլազմայից ստացված գումարն աջակցում ընտանիքների ֆինանսներին՝ հիմնական կարիքների համար:
Սա յուրահատուկ ամերիկյան տնտեսական երևույթ է: Միայն մի քանի երկրներ են թույլատրում մարդկանց վճարել իրենց պլազմայի համար և նվիրաբերել այն նույնքան հաճախ, որքան ԱՄՆ-ն՝ շաբաթական մինչև երկու անգամ, չնայած երկարաժամկետ առողջական հետևանքների վերաբերյալ տվյալները սահմանափակ են, և որոշ մարդիկ ընթացակարգից հետո հայտնում են գլխապտույտի, կապտուկների և հյուծվածության մասին: Մարդիկ նվիրաբերելիս կորցնում են արյան ծավալի 10 տոկոսը. առողջ մարդը պետք է կարողանա այն վերականգնել մի քանի ժամից մինչև մի քանի օրվա ընթացքում:
ԱՄՆ-ում ավելի ազատ կանոնները պլազման վերածել են զգալի արտահանվող ապրանքի. Ամերիկան մատակարարում է աշխարհի պլազմայի 70 տոկոսը՝ 2024-ին արտահանելով 6.2 միլիարդ դոլարի ապրանք:
«ԱՄՆ-ը ստեղծել է շատ գրավիչ շուկա պլազմայի կենտրոնների համար», – ասաց Էմիլի Գալահերը, Կոլորադոյի Բոուլդեր համալսարանի բիզնեսի պրոֆեսորը, ով ուսումնասիրել է պլազմայի հավաքագրման տնտեսական ազդեցությունը: «Այն ոչ միայն թույլ է տալիս վճարովի նվիրատվություն կատարել շաբաթական մինչև երկու անգամ, այլև մենք ունենք երկիր, որտեղ շատ աղքատություն կա և սոցիալական համակարգ, որն առանձնապես չի օգնում»:
Մինեապոլիսի արվարձանում Միշել Իգանը որդուն տանում է նախադպրոցական հաստատություն, այնուհետև շաբաթական երկու անգամ 35 րոպե մեքենայով անցնում է քաղաքի մյուս ծայրը՝ վաճառելու իր պլազման, որպեսզի օգնի հոգալ որդու ամսական 700 դոլարի ուսման վարձը:
«Լավ նախադպրոցական հաստատություն է: Երբեմն մտածում եմ՝ “Վստահ եմ, որ այստեղ այլ ծնողներ չկան, ովքեր պլազմա են նվիրաբերում այս նախադպրոցականի վարձը վճարելու համար”», – ասաց Իգանը, ով սեպտեմբերից իր պլազմայից ամսական մոտ 400 դոլար է վաստակում:
Այս գումարն անհրաժեշտություն է դարձել Իգանի ընտանիքի համար այն բանից հետո, երբ նա թողեց տարեկան 75,000 դոլար աշխատավարձով իր աշխատանքը որպես UnitedHealth Group-ում պարալեգալ՝ որդուն լրիվ դրույքով խնամելու համար: Նույնիսկ Մինեապոլիսի համեմատաբար մատչելի հատվածում ապրելով՝ ամուսնու՝ որպես բիզնես մենեջերի 90,000 դոլար աշխատավարձը բավարար չի եղել երեք հոգանոց ընտանիքի ծախսերը հոգալու համար, և նրանց վարկային քարտերի մնացորդները հետևողականորեն աճում են:
Իգանը վաճառում է իր պլազման BioLife-ին, որը ճապոնական դեղագործական Takeda ընկերության մասն է կազմում. պլազմայի կենտրոններից շատերը ղեկավարվում են մի քանի կենսադեղագործական ընկերությունների կողմից, որոնք այս հեղուկը դեղամիջոցների են վերածում: BioLife-ը, ինչպես մյուսները, օգտագործում է խրախուսանքներ՝ նրան շարունակելու համար: Օրինակ, շաբաթվա առաջին վճարումը 45 դոլար է, բայց եթե նա նույն շաբաթում երկրորդ անգամ է գալիս, ստանում է 65 դոլար: Նոյեմբերին ընկերությունը անցկացրեց «Սվիտերային եղանակ» ակցիան, որտեղ հաճախորդները, ովքեր այդ ամսում ութ անգամ վաճառեցին իրենց պլազման, մասնակցում էին 1,000 դոլար շահելու վիճակախաղին: Դեկտեմբերին BioLife-ը միավորներ էր առաջարկում այն մարդկանց, ովքեր մեկ ամսում յոթ անգամ կամ երեք անընդմեջ ամիսների ընթացքում նվիրաբերեցին պլազմա, որոնք հետագայում կարող էին փոխանակել նվեր քարտերի հետ:
«Նման է թմրանյութ վաճառողին. երբ քեզ ներս են բերում, պետք է շարունակես գալ», – ասաց Իգանը: «Բայց նրանք բարեգործական կազմակերպություն չեն: Նրանք կարող են մարդկանց ներս բերել այդ գումարի դիմաց, եթե դա արժե քո ժամանակը, և ակնհայտ է, որ այն արժե իմ ժամանակը»:
BioLife-ը հրաժարվեց մեկնաբանել, թե ինչպես է որոշում իր փոխհատուցման կառուցվածքը: Ընկերությունը, ինչպես մյուսները, նշեց, որ անհատներին չի վճարում իրենց պլազմայի համար, որը, ընկերության խոսքով, նրանք նվիրաբերում են, այլ փոխհատուցում է նրանց ժամանակի համար: (Մարդիկ հիմնականում վճարվում են միայն այն դեպքում, եթե նվիրաբերում են իրենց պլազման. նրանք չեն վճարվում, եթե փորձում են նվիրաբերել, բայց մերժվում են, օրինակ, եթե ջրազրկված են կամ ունեն սպիտակուցի ցածր մակարդակ):
«Մարդիկ ընտրում են պլազմա նվիրաբերել տարբեր պատճառներով: Անկախ նրանից՝ անձնական շարժառիթներից ելնելով, հետ տալու ցանկությամբ, թե իրենց ժամանակի և նվիրվածության դիմաց փոխհատուցում ստանալու համար, մենք գնահատում և շնորհակալություն ենք հայտնում բոլոր նրանց, ովքեր բարեգթորեն նվիրաբերում են պլազմա», – ասվում է BioLife-ի հայտարարության մեջ: «Արդյունաբերության պրակտիկային համապատասխան՝ BioLife-ը փոխհատուցում է պլազմայի նվիրաբերողներին՝ ի նշան նրանց ժամանակի և ջանքերի ճանաչման: Փոխհատուցման մակարդակը կարող է տարբեր լինել՝ կախված կենտրոնի գտնվելու վայրից և նրանից՝ անձը գործող է, թե նոր նվիրաբերող»:
Անհատ նվիրաբերողից պլազման հիվանդի համար դեղամիջոցի վերածելը կարող է բարդ գործընթաց լինել, որը տևում է մինչև մեկ տարի: Պլազման հետազոտվում է վիրուսների առկայության համար, այնուհետև անցնում է մաքրման և արտադրության գործընթաց, որտեղ արդյունահանվում են սպիտակուցներն ու հակամարմինները: Տարեկան մեկ հիվանդի բուժումն ապահովելու համար կարող է անհրաժեշտ լինել ավելի քան 100 մարդու պլազմա, ըստ Պլազմայի սպիտակուցային թերապևտիկների ասոցիացիայի:
Պլազմայի արդյունաբերության ներկայացուցիչներն ասում են, որ իրենց բիզնեսը համարում են շահեկան իրավիճակ երկու կողմերի համար. հիվանդները ստանում են իրենց անհրաժեշտ պլազման՝ պոտենցիալ մահացու հիվանդությունների, ինչպիսիք են հեմոֆիլիան, այրվածքները և հազվագյուտ իմունային խանգարումները բուժելու համար, իսկ պլազման վաճառողները ստանում են լրացուցիչ գումար՝ իրենց տնային ծախսերը հոգալու համար:
«Մենք հուսով ենք, որ երբ մարդիկ մտածում են պլազմա նվիրաբերելու մասին, դա ոչ միայն այն բանն է, ինչ կարող եք անել կարիքի ժամանակ, այլ նաև այն, ինչ կարող եք ներառել ձեր ալտրուիստական ջանքերի մեջ», – ասաց Պլազմայի սպիտակուցային թերապևտիկների ասոցիացիայի ղեկավար Անիտա Բրիկմանը: «Մարդիկ այդպես են մտածում արյան նվիրատվության մասին, և մենք հուսով ենք, որ ավելի շատ մարդիկ այդպես կմտածեն նաև պլազմայի նվիրատվության մասին»:
Չնայած կան ալտրուիստական պատճառներ պլազմա տալու համար, առանց ֆինանսական խթանի բավարար քանակություն չէր լինի պլազմայի վրա հիմնված բուժումների պահանջարկը բավարարելու համար, ասաց պլազմայի հետազոտող Յավորսկին: Այն երկրները, որոնք թույլ չեն տալիս վճարել պլազմայի համար, ինչպիսիք են Ավստրալիան և Մեծ Բրիտանիան, չունեն բավարար քանակությամբ պլազմայի վրա հիմնված թերապիաներ՝ հիվանդներին բուժելու համար, ինչը նրանց կախվածության մեջ է դնում ԱՄՆ-ից ներկրվող պլազմայից, ասաց նա:
«Մարդկանց չփոխհատուցելու մոդելը պարզապես չի հանգեցնում բավարար քանակությամբ պլազմայի», – ասաց Յավորսկին: «Միացյալ Նահանգներում մենք մարդկանց չենք վճարում արյուն նվիրաբերելու համար, բայց մենք ունենք բավարար արյուն: Սակայն, երբ խոսքը վերաբերում է պլազմային, մեզ անհրաժեշտ է շատ ավելի մեծ մասնակցություն, և մեզ անհրաժեշտ է, որ մարդիկ շատ ավելի հաճախ նվիրաբերեն»: (Արյուն նվիրաբերելը կարող է ավելի արագ լինել, քան պլազմա նվիրաբերելը, որը տևում է մոտ մեկ ժամ, քանի որ մեքենան զտում է պլազման նվիրաբերողի արյունից և մնացածը վերադարձնում նվիրաբերողի օրգանիզմ):
NBC News-ի կողմից հարցազրույցի ենթարկված պլազմա վաճառողներն ասացին, որ հիվանդների օգուտը լրացուցիչ բոնուս էր, բայց հենց գումարն էր, որ գրավեց նրանց և ստիպեց վերադառնալ:
«Նրանք ամեն ինչ անում են այն մասին, թե ինչպես ես օգնում կյանքեր փրկել: Բայց անկեղծ ասած, ոչ ոք դրա համար այնտեղ չէ», – ասաց Իգանը:
Ֆիլադելֆիայի մերձակայքում գտնվող B Positive պլազմայի կենտրոնում աշխատակիցները սպասարկում են հիվանդների անընդհատ հոսքին՝ տեղադրելով ասեղներ, հեռացնելով խողովակներն ու արյան մնացորդներով պատված տարաները և պլազման տեղափոխելով սառցարան՝ նախքան այն դեղագործական ընկերություններ ուղարկելը՝ դեղամիջոցների վերածելու համար:
Ընկերության գործադիր տնօրեն Բեն Ռուդերն ասաց, որ բիզնեսը գործում է համեմատաբար նեղ մարժաներով, նման է ռեստորանին, և խոցելի է պարագաների և աշխատուժի ծախսերի աճի նկատմամբ: Ծախսերը գումարվում են՝ աշխատակազմ վարձելը, սարքավորումներ և բժշկական պարագաներ գնելը, պլազման հետազոտելը և պլազմայի կենտրոնի բոլոր կարգավորող պահանջներին համապատասխանելը:
«Զգալի գումարներ եք ծախսում կենտրոն բացելու համար, որն այնուհետև, ակնհայտ է, պետք է հետ վերադարձնեք», – ասաց Ռուդերը: «Խրախուսանքը համաչափ է առողջ մարժայի պահպանմանը, ինչպես ցանկացած բիզնես կանի»:
Նվիրաբերողներն ասում են, որ ընկերությունների վճարած գումարները տարբերվում են տարվա ընթացքում, ըստ երևույթին, քանի որ պահանջարկը տատանվում է: Վճարումները, օրինակ, նվազում են դեկտեմբերին, երբ ավելանում է տոնական օրերին լրացուցիչ գումար վաստակել ցանկացող մարդկանց թիվը: Երբ տարեսկզբին հարկային վերադարձները սկսում են մուտքագրվել բանկային հաշիվներին, վաճառողների թիվը նվազում է, ուստի վճարումները, կարծես, ավելանում են մարդկանց ներգրավելու համար, ասացին վաճառողները:
Պլազմա վաճառողների համար գործընթացը կարող է ֆիզիկական գին ունենալ: Ամենատարածված կողմնակի ազդեցություններն են ասեղի տեղում կապտուկները, հոգնածությունը և թեթև գլխապտույտը, որոնք կարելի է կառավարել պատշաճ խոնավացման և սնուցման միջոցով, ըստ Առողջապահության և մարդկային ծառայությունների նախարարության:
Փոքր թվով մարդկանց մոտ կարող է ալերգիկ ռեակցիա առաջանալ մակարդումը կանխելու համար օգտագործվող նյութի նկատմամբ, ինչը կարող է առաջացնել դող, քորոցի զգացում և հազվադեպ դեպքերում ավելի ծանր ռեակցիաներ, որոնք կարող են պահանջել հոսպիտալացում, ընդունված է Սննդի և դեղերի վարչության կողմից:
Թեև FDA-ն 1970-ականներից ի վեր թույլատրել է ընկերություններին հավաքել մարդու պլազման շաբաթական մինչև երկու անգամ, երկարաժամկետ առողջական հետևանքների վերաբերյալ քիչ հետազոտություններ կան: Որոշ ուսումնասիրություններ ցույց են տվել, որ կանոնավոր պլազմա նվիրաբերողների մոտ արյան մեջ որոշակի սպիտակուցների և հակամարմինների մակարդակը նվազում է, բայց պարզ չէ, թե արդյոք դա առողջական հետևանքներ ունի: Արդյունաբերության կողմից ֆինանսավորվող ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ շաբաթական մեկից ավելի անգամ իրենց պլազման վաճառող մարդիկ ինքնազեկուցել են զգալիորեն ավելի շատ առողջական խնդիրներ, քան նրանք, ովքեր դա արել են ավելի քիչ հաճախ:
«Մենք չենք տեսնում արդյունքներ, որոնք թվում են, թե կապված են պլազմայի նվիրատվության հետ և լուրջ են», – ասաց Մարկ Վայնշտեյնը, FDA-ի թոշակառու պաշտոնյան, ով աշխատել է պլազմայի արտադրանքը վերահսկող բաժնում: «Բայց արդյո՞ք մարդը պետք է զգուշանա դրանից: Անձամբ ես չափազանց ոգևորված չէի լինի շաբաթական երկու անգամ տալու հարցում»:
Լայնածավալ, վերահսկվող ուսումնասիրություններ անցկացնելը, որոնք հետևում են նվիրաբերողներին ժամանակի ընթացքում և չափում նրանց առողջական արդյունքները, կլինի բարդ և թանկ, ասաց Վայնշտեյնը:
Վերջերս՝ հինգշաբթի առավոտյան, 57-ամյա Ջիլ Չեմբերլեյնը Ֆինիքսի առևտրի կենտրոնում գտնվող Kedplasma կենտրոն ժամանեց առավոտյան 6:40-ին, որպեսզի լինի առաջիններից մեկը, երբ դռները բացվեն: Նա հույս ուներ բավական ժամանակ ունենալ իր պլազման վաճառելու համար, նախքան տեղի դպրոցական շրջանում իր լրիվ դրույքով վարչական աշխատանքի գնալը: Մինչ նա սպասում էր ցուրտ, մութ ավտոկայանատեղիում, նրան միացան ինը այլ մարդիկ, և բացվելուց անմիջապես հետո սպասասրահը հիմնականում լցված էր:
Դա մի վայր է, որտեղ նա երբեք չէր ակնկալի հայտնվել երկու տարի առաջ, նախքան աշխատանքից ազատվելը, երբ նա հարմարավետ էր ապրում Արիզոնա նահանգի Սքոթսդեյլ քաղաքում՝ չորս ննջասենյակ ունեցող տանը՝ լողավազանով, և հանգստանում էր Տոկիոյում: Այժմ նա հույսը դրել է պլազմայից ստացված գումարի վրա՝ այս ամսվա էլեկտրաէներգիայի հաշիվը վճարելու համար: Եթե շաբաթական երկու անգամ վաճառի իր պլազման, կարող է ամսական առնվազն 400 դոլար վաստակել:
Պլազմա վաճառողները պետք է անցնեն զննում, որը ներառում է արյան անալիզ՝ սպիտակուցի մակարդակը ստուգելու համար, և ֆիզիկական հետազոտություն՝ համոզվելու համար, որ առողջ են: Չեմբերլեյնն ասաց, որ փորձում է հավասարակշռված սննդակարգ պահպանել և բավարար քանակությամբ ջուր խմել՝ զննումը հաղթահարելու համար:
Ամեն անգամ, երբ գնում է, նա պետք է պատասխանի տասնյակ հարցերի, օրինակ՝ արդյոք վերջերս պատվաստումներ է ստացել կամ հղի է: Պլազմայի կենտրոնների մեծ մասը բացառում է վարակիչ հիվանդությունների ռիսկ ունեցող մարդկանց, օրինակ՝ նրանց, ովքեր վերջերս դաջվածք են արել կամ ազատվել են բանտից:
Չեմբերլեյնն ասաց, որ գործընթացն իր վրա ազդել է: Վերջերս, նրա խոսքով, աշխատակիցը երկու անգամ սխալ է տեղադրել ասեղը, ինչի հետևանքով նրա ձեռքերին խոշոր կապտուկներ են առաջացել: Նա ասաց, որ նույնիսկ երբ ասեղը ճիշտ է տեղադրվում, այն տեղը ցավոտ է, և երբ ներարկում են մակարդումը կանխող նյութը, նա սկսում է անզուսպ դողալ:
Նա հույս ունի լրացուցիչ կողմնակի աշխատանք գտնել և հնարավորինս շուտ դադարեցնել իր պլազման վաճառելը: Դպրոցական շրջանում իր լրիվ դրույքով աշխատանքից բացի, նա կես դրույքով աշխատում է որպես հաշվապահ կանաչապատման ընկերությունում և դպրոցական շրջանում լրացուցիչ հերթափոխեր է վերցնում՝ սպորտային միջոցառումների ժամանակ անվտանգություն ապահովելով և երեկոյան ժամերին հավաքարարի աշխատանք կատարելով:
Այդ աշխատանքներից և պլազմայի գումարից նա ամսական տուն է բերում մոտ 3,200 դոլար, որի մոտ կեսը ծախսվում է երկու ննջասենյակ ունեցող բնակարանի վարձավճարի վրա, որը նա կիսում է իր 18-ամյա որդու հետ, ով ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո պայքարում է աշխատանք գտնելու համար:
«Մենք միշտ լսում էինք, որ միջին խավը անհետանում է», – ասաց նա: «Բայց իրոք, շատ արագ, հարուստներն ավելի են հարստանում, իսկ մնացածներս խորտակվում ենք»:
ՈՒՂՂՈՒՄ (2026թ. փետրվարի 12, առավոտյան 10:53, Արևելյան ժամանակով). Այս հոդվածի նախորդ տարբերակում սխալ էր նշված, որ ԱՄՆ-ն միակ երկիրն է, որը թույլատրում է շաբաթական երկու անգամ պլազմայի նվիրատվություն: Մի շարք երկրներ դա թույլատրում են: Հոդվածում նաև սխալ էր ներառվել Կանադան այն երկրների ցանկում, որոնք թույլ չեն տալիս վճարել պլազմայի համար. Կանադայի որոշ նահանգներ թույլատրում են վճարում: Հոդվածը թարմացվել է՝ Կանադան ցանկից հեռացնելու համար:
